facebook twitter rss

Κοινωνικός Δαρβινισμός. Ο καθένας για τον εαυτό του

του Γιώργου Μηλιώτη – κοινωνιολόγου

sociogeorge@yahoo.gr

Το 1859 η έκδοση του βιβλίου του Δαρβίνου «Η καταγωγή των ειδών» προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην επιστημονική κοινότητα που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα. Σε αυτό το βιβλίο ο Δαρβίνος ανέπτυξε την ιδέα της φυσικής επιλογής. Σύμφωνα με αυτή την ιδέα κάθε οργανισμός, με την πάροδο του χρόνου, αποκτά από γενιά σε γενιά γνωρίσματα που του επιτρέπουν να προσαρμόζεται στο περιβάλλον που ζει. Σύμφωνα με τον Δαρβίνο αυτή η πάλη για επιβίωση είναι η βάση της εξέλιξης των ειδών. Οι οργανισμοί που προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους επιβιώνουν και εξελίσσονται και οι υπόλοιποι εξαφανίζονται.

Σε κοινωνικό επίπεδο, με βάση τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου, ο διαφορετικός, ο αδύναμος και ο «άρρωστος» είναι καταδικασμένος να πεθάνει. Έτσι, ισχυρισμοί του τύπου καλά να πάθουν οι ναρκομανείς που έμπλεξαν, οι άνεργοι να βρουν μια δουλειά και να μην ζουν με τα λεφτά των γονιών τους, γιατί να πληρώνω τα επιδόματα των ΑμΕΑ και των πολύτεκνων, οι φτωχοί να αφεθούν στη μοίρα τους, εκφράζουν θέσεις του κοινωνικού Δαρβινισμού.

Σε οικονομικό επίπεδο, σε αυτό το πλήρως ανταγωνιστικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί, η τακτική «ή θα τους φας ή θα σε φάνε» χαρακτηρίζει κάθε επιχειρηματική δράση. Στον πολιτικό στίβο τα πράγματα είναι περισσότερο έκδηλα. Τα πολιτικά κόμματα θεωρούν ότι είναι φυσικός νόμος να υποβιβάζουν κάθε αντίπαλη παράταξη στα πλαίσια του κομματικού ανταγωνισμού. Απώτερος στόχος είναι ο πολιτικός αντίπαλος να μειωθεί και να εξοντωθεί πολιτικά.

Όμως, όλο αυτό το παιχνίδι παίζεται σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία όπου δυο βασικές αρχές της Δημοκρατίας,  που είναι η ισότητα και η δικαιοσύνη, παραγκωνίζονται συνεχώς. Ο κοινωνικός Δαρβινισμός ευνοεί την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων, την εμφάνιση της κοινωνίας δυο ταχυτήτων και την έλευση της εποχής των κοινωνικών αποκλεισμών. Σύμφωνα με τον Γάλλο δημοσιογράφο Christian de Brie, η παγκοσμιοποίηση των αγορών και η κατάργηση των νομοθετικών περιορισμών που ακολούθησε, έχουν συμπαρασύρει χώρες και επιχειρήσεις σε έναν άγριο ανταγωνισμό για την εξουσία και την κυριαρχία. Θύματα αυτής της παγκόσμιας σύγκρουσης είναι οι εργαζόμενοι που αποτελούν τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας. Στα χρόνια της κρίσης, χιλιάδες εργαζόμενοι χάνουν τη δουλειά τους σε μια κοινωνία όπου ο μισθός για τους περισσότερους είναι προϋπόθεση ζωής. Για τον Christian de Brie είναι απαραίτητο να διαπραγματευτούμε ένα νέο τύπο κοινωνίας χωρίς τον κοινωνικό αποκλεισμό των αδυνάτων αναθεωρώντας ριζικά την άνιση διανομή του πλούτου και τη λογική ο καθένας για τον εαυτό του.


Δημοφιλέστερα στην κατηγορία Απόψεις - άρθρα

Δημοσιεύτηκε στις 08-03-2017 • 08:04

Κοινωνικός Δαρβινισμός. Ο καθένας για τον εαυτό του

του Γιώργου Μηλιώτη – κοινωνιολόγου

sociogeorge@yahoo.gr

Το 1859 η έκδοση του βιβλίου του Δαρβίνου «Η καταγωγή των ειδών» προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην επιστημονική κοινότητα που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα. Σε αυτό το βιβλίο ο Δαρβίνος ανέπτυξε την ιδέα της φυσικής επιλογής. Σύμφωνα με αυτή την ιδέα κάθε οργανισμός, με την πάροδο του χρόνου, αποκτά από γενιά σε γενιά γνωρίσματα που του επιτρέπουν να προσαρμόζεται στο περιβάλλον που ζει. Σύμφωνα με τον Δαρβίνο αυτή η πάλη για επιβίωση είναι η βάση της εξέλιξης των ειδών. Οι οργανισμοί που προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους επιβιώνουν και εξελίσσονται και οι υπόλοιποι εξαφανίζονται.

Σε κοινωνικό επίπεδο, με βάση τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου, ο διαφορετικός, ο αδύναμος και ο «άρρωστος» είναι καταδικασμένος να πεθάνει. Έτσι, ισχυρισμοί του τύπου καλά να πάθουν οι ναρκομανείς που έμπλεξαν, οι άνεργοι να βρουν μια δουλειά και να μην ζουν με τα λεφτά των γονιών τους, γιατί να πληρώνω τα επιδόματα των ΑμΕΑ και των πολύτεκνων, οι φτωχοί να αφεθούν στη μοίρα τους, εκφράζουν θέσεις του κοινωνικού Δαρβινισμού.

Σε οικονομικό επίπεδο, σε αυτό το πλήρως ανταγωνιστικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί, η τακτική «ή θα τους φας ή θα σε φάνε» χαρακτηρίζει κάθε επιχειρηματική δράση. Στον πολιτικό στίβο τα πράγματα είναι περισσότερο έκδηλα. Τα πολιτικά κόμματα θεωρούν ότι είναι φυσικός νόμος να υποβιβάζουν κάθε αντίπαλη παράταξη στα πλαίσια του κομματικού ανταγωνισμού. Απώτερος στόχος είναι ο πολιτικός αντίπαλος να μειωθεί και να εξοντωθεί πολιτικά.

Όμως, όλο αυτό το παιχνίδι παίζεται σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία όπου δυο βασικές αρχές της Δημοκρατίας,  που είναι η ισότητα και η δικαιοσύνη, παραγκωνίζονται συνεχώς. Ο κοινωνικός Δαρβινισμός ευνοεί την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων, την εμφάνιση της κοινωνίας δυο ταχυτήτων και την έλευση της εποχής των κοινωνικών αποκλεισμών. Σύμφωνα με τον Γάλλο δημοσιογράφο Christian de Brie, η παγκοσμιοποίηση των αγορών και η κατάργηση των νομοθετικών περιορισμών που ακολούθησε, έχουν συμπαρασύρει χώρες και επιχειρήσεις σε έναν άγριο ανταγωνισμό για την εξουσία και την κυριαρχία. Θύματα αυτής της παγκόσμιας σύγκρουσης είναι οι εργαζόμενοι που αποτελούν τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας. Στα χρόνια της κρίσης, χιλιάδες εργαζόμενοι χάνουν τη δουλειά τους σε μια κοινωνία όπου ο μισθός για τους περισσότερους είναι προϋπόθεση ζωής. Για τον Christian de Brie είναι απαραίτητο να διαπραγματευτούμε ένα νέο τύπο κοινωνίας χωρίς τον κοινωνικό αποκλεισμό των αδυνάτων αναθεωρώντας ριζικά την άνιση διανομή του πλούτου και τη λογική ο καθένας για τον εαυτό του.